ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ಭೂಕಂಪವಾಗಿ ಸಹಸ್ರಾರು ಜನರು ಸಾವಿಗೀಡಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಕೋಣಗಳನ್ನು ಬಲಿ ನೀಡಿದ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೂ ಇಂಥ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ನೇಪಾಳಿಗರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಯಿತು ಎಂಬರ್ಥದ ಟೀಕೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಈ ಟೀಕೆಯು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಜೀವದಯೆಯೆಂಬಂತೆ ಕಂಡರೂ ಕೂಡ ಮನುಷ್ಯರ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯರ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದು ಎಷ್ಟು ಲಕ್ಷ-ಕೋಟಿ ಕೋಳಿ, ಕುರಿ, ದನ, ಎಮ್ಮೆಗಳು ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲ? ಹಾಗಿರುವಾಗ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಪೂಜಾಚರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ಇಂಥ ಬಲಿಯನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ಅದು ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುವ ಅಪರಾಧವೇಕಾಗಬೇಕು?
ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿ ಮತ್ತು ಮಾಂಸಾಹಾರದ ಕುರಿತು ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಾವಂತರಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವ ಒಂದು ದ್ವಂದ್ವವಿದೆ. ಅದೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿ ನೀಡುವ ಆಚರಣೆಯು ಅಮಾನುಷ ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ತಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಇವರು. ಆದರೆ ಮಾಂಸಾಹಾರದ ಕುರಿತು ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಚಕಾರ ಎತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಆಹಾರ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅನೇಕರು ಗೋಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬಾರದೆಂಬುದಾಗಿ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಆಹಾರ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಇವರ ಪ್ರಕಾರ ಆಹಾರ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಗೋಹತ್ಯೆಗೆ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿ ನಿಷೇಧವು ತಪ್ಪು ಎಂಬುದಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿಯ ವಿರೋಧಿಗಳೇ ಆಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಇದು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುವುದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಂದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಬಲಿಕೊಡುವುದು ಮಹಾ ಪಾಪ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದೆ? ಇದು ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆಯಂತೂ ಅಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವೈದಿಕ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ಕೊಡುವುದನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದ ಅನೇಕ ಮತಗಳಿವೆ. ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಮತಗಳು. ಅಹಿಂಸೆಯನ್ನು ತಾರ್ಕಿಕ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಒಯ್ದು ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಜೈನ ಮತ ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಆದರೆ ಇಂಥ ಮತಗಳು (ಬಹುಶಃ ಬೌದ್ಧರನ್ನೊಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ) ಸಸ್ಯಾಹಾರವನ್ನು ಕೂಡ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತವೆ. ಅವು ಆಹಾರ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ವಧಿಸಿ ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಸಸ್ಯಾಹಾರವು ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಧನೆಗೆ ಸೂಕ್ತವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾದಿಯಾಗಿ ಅನೇಕ ಸಮುದಾಯಗಳು ಸಸ್ಯಾಹಾರವನ್ನು ಇತಿಹಾಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಲಿಂಗಾಯತರಂಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇತರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳೂ ಕೂಡ ಸಸ್ಯಾಹಾರವನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯ ಕುರಿತ ಟೀಕೆಗಳು ಪ್ರಾಣಿ ಹಿಂಸೆ ಅಥವಾ ಮಾಂಸಾಹಾರದ ಕುರಿತ ವಿರೋಧದಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.
ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಅನೇಕ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿ ನೀಡುವ ಪದ್ಧತಿಯ ನಿಷೇಧವಿದೆಯಲ್ಲ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳಬಹುದು. ಈ ನಿಷೇಧಕ್ಕೂ ಆಧುನಿಕ ಸುಧಾರಣಾವಾದಿಗಳ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿಯ ವಿರೋಧೀ ಚಳವಳಿಗೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ಆಹಾರವನ್ನು ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡುವುದು ಪೂಜೆಯ ಪದ್ಧತಿಯಾಗಿದೆ. ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ಮಾಡದಿರಲಿಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕು ಅಂತಲ್ಲ. ತಾವು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನದ ಕಾರಣ ತಮ್ಮ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ನಿಷೇಧವಿದೆ ಅಷ್ಟೆ, ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಅಂಥ ಆಹಾರದ ನಿಷೇಧವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅವರು ತಮ್ಮ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಭಾರತದ ಅನೇಕ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಎರಡೂ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡ ಭಕ್ತರಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಂಥ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಎರಡೂ ಆಹಾರದ ನೈವೇದ್ಯ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಜಾತಿಗಳು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುವ ಕೆಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಿಲ್ಲ. ದೇವಾಲಯದ ಹೊರಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆಸಕ್ತಿಪೂರ್ಣ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಸಸ್ಯಾಹಾರೀ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರೂ ಕೂಡ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿಯ ಹರಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಶಕ್ತಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ. ಭೂತಗಳಿಗೆ, ಮಾಂಸಾಹಾರ ನೈವೇದ್ಯವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. ಆ ದೇವತೆಯ ಕೃಪೆಗಾಗಿ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನದವರೂ ಕೂಡ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿ ಮಾಡಿಸಿ ದೇವತೆಯನ್ನು ಸಂಪ್ರೀತಿಗೊಳಿಸಿ ತಿನ್ನುವವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಜಾತಿಗಳು ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯ ಕುರಿತಾಗಲೀ ಅದನ್ನು ಬೇಡುವ ದೇವತೆಗಳ ಕುರಿತಾಗಲೀ ವಿರೋಧವನ್ನು ಅಥವಾ ಅವಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಸಸ್ಯಾಹಾರವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದ ಲಿಂಗಾಯತ ಸಂಪ್ರದಾಯವು ರಚಿಸಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಬೇಡರ ಕಣ್ಣಪ್ಪನ ರಗಳೆಗಳಂಥ ಕೃತಿಗಳು ಆಹಾರ ಕ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಭಕ್ತಿಯೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವನನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸುತ್ತವೆ.
ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಈ ಮೇಲಿನ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯ ನಿಷೇಧಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಗ್ರಹವು ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಸಸ್ಯಾಹಾರ ಅಥವಾ ಅಹಿಂಸೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬೇಡಿಕೆಯಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ದೇವತೆಗಳ ಎದುರಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಮಾತ್ರವೇ ಹಿಂಸೆ, ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಕಸಾಯಿಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಂದರೆ ಹಿಂಸೆಯಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿ, ವಿಚಾರವಂತಿಕೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸಸ್ಯಾಹಾರೀ ಜಾತಿಗಳ ಮಡಿವಂತಿಕೆಯ ನೆಲೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬೇಡಿಕೆಯಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯ ವಿರುದ್ಧ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹರಿಹಾಯುವ ಮಾಂಸಾಹಾರೀ ವಿಚಾರವಂತರು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸಸ್ಯಾಹಾರೀ ಮಡಿವಂತರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಯಾರೂ ನಂಬತಕ್ಕ ಮಾತಲ್ಲ.
ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೂ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕೆನ್ನುವವರ ವಾದದಲ್ಲಿ ಈ ಮುಂದಿನ ಅಂಶಗಳು ಇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು: ೧) ಅವರು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕಡಿಯಬೇಡಿ ಎನ್ನುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಅವರು ಪ್ರಾಣಿ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ೨) ಅವರು ನಮ್ಮ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನೇ ನೀಡಬಾರದೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಸಸ್ಯಾಹಾರೀ ನೈವೇದ್ಯಗಳ ಕುರಿತೂ ಅವರು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ೩) ಅವರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ದೇವತೆಗಳ ಎದುರಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕಡಿಯಬೇಡಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವಾಸ್ತವವು ಏನನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆಯೆಂದರೆ ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿ ಕೊಡುವುದು ಮಾತ್ರವೇ ತಪ್ಪಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಂದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿ ಕೊಡದೇ ಕಡಿದು ತಿನ್ನಿ, ಅದೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಪದ್ಧತಿ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇವರು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ರವಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಅಂದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಇದು ಜೀವದಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಏನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದು ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ಅಮಾನುಷ ಹಾಗೂ ಅನೈತಿಕ. ಆದರೆ ಅದೇಕೆ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ? ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಸ್ಯಾಹಾರವನ್ನು ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡುವುದೂ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಏಕಲ್ಲ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ವಿಚಾರವಂತರಲ್ಲಿ ಎದ್ದೇ ಏಳುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿ ಕೊಡುವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಆಚರಣೆಯು ಮಾತ್ರವೇ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಏಕಾಗಬೇಕು? ಎಂಬುದು ವಿಚಾರವಂತರಿಗೆ ಒಗಟಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯೇ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ನಂಬಿಕೆಯಂತೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೂ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿಯ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗೂ ಹೋಲಿಕೆ ಇದೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿಯು ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದೆಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ವಧಿಸಬಾರದೆಂದೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿ ತಪ್ಪು ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಾರಣವಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಲಿದಾನಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಯೆಹೂದಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಲಿದಾನವು ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸಿದ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಲಿದಾನದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರ ನಂತರವೂ ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ಅವರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಲಿದಾನವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದಂತೇ. ಅದೊಂದು ಪಾಪದ ಕೆಲಸವೇ ಸೈ. ಏಕೆಂದರೆ ಗಾಡ್ನ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಅದು ವಿರೋಧ ಸೂಚಿಸಿದಂತೇ. ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಧುನಿಕ ವಿಚಾರವಂತರ ಕಳಕಳಿಯ ಹಿಂದೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿಯ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರಬಹುದಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಕಾರಣಗಳಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
